De impact die een geradicaliseerd en/of uitgereisd gezins- of familielid op een familie heeft, wordt vaak onderschat. Wij zitten met veel vragen en hebben te maken met een overheid en hulpverleners die soms ook nog zoekende zijn naar gepaste antwoorden. Het belang van de families staat niet altijd voorop, de geboden hulpverlening is geregeld niet deskundig en er is weinig nazorg. Een schrijnend voorbeeld is dat betrokkenen geen overlijdensakte kunnen krijgen wanneer hun kind omgekomen is. Met alles gevolgen van dien.

Ook hebben we te maken met vooroordelen en stigma’s van media en publiek. Men ziet ons als gefaalde opvoeders, ouders/familie van terroristen etc.

Gelukkig vinden wij veel steun bij elkaar als lotgenoten. Om over de impact, het verdriet, de onzekerheid en angst te kunnen praten, maar ook over praktische zaken. Iemand die in hetzelfde schuitje zit heeft tenminste begrip voor de situatie. Daarom is het initiatief Platform Achterblijvers opgezet.